Εξηγήστε στον υπουργό Νταμάρες: πότε άρχισαν να φορούν ροζ τα κορίτσια;

«Τα αγόρια φοράνε μπλε και τα κορίτσια ροζ». Αυτή η φράση έχει γίνει αρκετά πολυσυζητημένη τις τελευταίες ημέρες χάρη στον υπουργό Γυναικών, Οικογένειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Ντάμαρες Άλβες. Παρά το γεγονός ότι θεωρείται απλώς μια άλλη ανοησία από τους περισσότερους ανθρώπους, η φράση του Υπουργός Νταμάρες καταλήγει να εγείρει ένα ερώτημα που πρέπει να σκεφτεί κανείς: Τελικά πότε το ροζ έγινε χρώμα για τα κορίτσια και το μπλε για τα αγόρια;

Η ιστορία μας δείχνει ότι τα πράγματα δεν ήταν πάντα έτσι και, όπως σε κάθε τύπο πολιτισμού, αυτοί οι ορισμοί προέκυψαν με την πάροδο του χρόνου, προερχόμενοι από μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα και οδηγούμενοι από τον καταναλωτισμό.

αγόρια με φορέματα

Όποιος συναντήσει σήμερα μια φωτογραφία του νεαρού Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ, μόλις 2μιση ετών, με ημερομηνία 1884, σίγουρα θα έβρισκε περίεργες κάποιες πτυχές της εικόνας. Το αγόρι, ο μελλοντικός 32ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, κάθεται σε ένα ξύλινο κούτσουρο, κρατώντας ένα καπέλο με φτερά, μακριά ξανθά μαλλιά στους ώμους του και ένα λευκό φόρεμα. Ναι, ένα φόρεμα. Ασπρο. Για να κατανοήσετε το πλαίσιο της φωτογραφίας, πρέπει να κατανοήσετε το ιστορικό πλαίσιο της εποχής.

Το 1884, η κοινωνική σύμβαση το υπαγόρευσε αυτό τα αγόρια πρέπει να φορούν φορέματα μέχρι 6 ετών, που θα ήταν επίσης όταν έπρεπε να έχουν τα δικά τους πρώτα ΚΟΥΡΕΜΑ ΜΑΛΛΙΩΝ. Δηλαδή, για την εποχή, η φωτογραφία φαινόταν απολύτως φυσιολογική και αποδεκτή. Τι άλλαξε λοιπόν;

Γιατί οι άνθρωποι αυτές τις μέρες πρέπει να γνωρίζουν το φύλο ενός μωρού ή ενός παιδιού όταν το κοιτάζουν αμέσως; Αυτό είναι ένα θέμα που συζητείται στο βιβλίο «Ροζ και Μπλε: Διαφοροποιώντας τα κορίτσια από τα αγόρια στην Αμερική», του Jo B. Paoletti. Πώς είχαμε μια τόσο δραστική αλλαγή στον τρόπο ντυσίματος των παιδιών στην εποχή μας; Πότε άρχισαν να εμφανίζονται η ροζ ομάδα και η μπλε ομάδα;

Η Τζο, η οποία μελετά την ιστορία και το νόημα των παιδικών ενδυμάτων εδώ και 30 χρόνια, ισχυρίζεται ότι για αιώνες τα παιδιά φορούσαν λευκά μέχρι την ηλικία των 6 ετών:

«Είναι πραγματικά μια ιστορία για το τι συνέβη με το ουδέτερο στυλ ένδυσης. Αυτό που κάποτε ήταν θέμα πρακτικότητας έχει γίνει θέμα «Θεέ μου, αν ντύσω το μωρό μου λάθος, θα μεγαλώσει kinky».

Όμως όλη αυτή η αλλαγή δεν έγινε γρήγορα ή γραμμικά. Τα χρώματα άρχισαν να έρχονται στα παιδιά στα μέσα του 19ου αιώνα, αλλά και πάλι δεν καθόριζαν τίποτα σχετικά με το φύλο. Μόλις πριν από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, και ακόμη και τότε χρειάστηκε λίγος χρόνος για να γίνει δημοφιλής αυτή η ιδέα.

Το μπλε ήταν για τα κορίτσια και το ροζ για τα αγόρια

Σε αντίθεση με την ιδέα που υποστήριξε Υπουργός Νταμάρες, ήταν μια εποχή που τα αγόρια ήταν ντυμένα με ροζ ρούχα και τα κορίτσια με μπλε ρούχα. Τον Ιούνιο του 1918 το Παιδικό Τμήμα Έρνσοου δημοσίευσε ότι ο κανόνας ήταν ότι τα αγόρια φορούν ροζ και τα κορίτσια μπλε.

Κι αυτό γιατί, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα, το ροζ θα ήταν πιο αποφασισμένο και δυνατό χρώμα, δηλαδή ταιριάζει καλύτερα στα αγόρια. Εν τω μεταξύ, το μπλε θα ήταν ένα πιο λεπτό και ιδιότροπο χρώμα, που θα ταίριαζε καλύτερα στα κορίτσια.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμη και όταν τα χρώματα αλλάζουν θέση, οι ορισμοί δεν αλλάζουν τόσο πολύ. Το 1927 το περιοδικό Χρόνος δημοσίευσε ένα φυλλάδιο που έλεγε ότι το μπλε έπρεπε να χρησιμοποιείται στα κορίτσια και το ροζ στα αγόρια, καθώς και filene στη Βοστώνη, η Best & Co. στη Νέα Υόρκη, Halle στο Κλίβελαντ και Marshall Field στο Σικάγο.

Η δικτατορία των χρωμάτων που προτάθηκε από Υπουργός Νταμάρες Εμφανίστηκε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 40 ως αποτέλεσμα μιας προτίμησης αγορών στην Αμερική όπως ερμηνεύτηκε από τα καταστήματα παιδικών ρούχων και τους κατασκευαστές της εποχής. Με αυτόν τον τρόπο, τα παιδιά άρχισαν να μεγαλώνουν με αυτή την ιδέα ότι τα ρούχα πρέπει να προσδιορίζουν με κάποιο τρόπο το φύλο τους. Τα αγόρια ήταν ντυμένα όπως οι πατέρες τους και τα κορίτσια όπως οι μητέρες τους.

καρπός του καταναλωτισμού

Όταν το ελευθεριακό κίνημα των γυναικών άρχισε να εμφανίζεται στη δεκαετία του 60, η ιστορία άλλαξε λίγο. Οι γυναίκες που ξεκίνησαν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους, διαφορετικά από την εποχή του Φράνκλιν Ρούσβελτ, υποστήριξε την ιδέα ότι αντί να είναι ουδέτερα ως προς το φύλο, τα κορίτσια πρέπει να ντύνονται σαν αγόρια. Αυτός θα ήταν ένας τρόπος να τους δείξουμε ότι δεν παγιδεύτηκαν στον ρόλο των υποτελών γυναικών λόγω των ευαίσθητων ρούχων τους. Το να τα ντύνεις αγόρια θα τα έκανε να νιώθουν λιγότερο εύθραυστα και πιο ελεύθερα.

Στα μέσα του 1985 άρχισε να αφήνεται οριστικά στην άκρη το ουδέτερο φύλο και αυτές οι επιβολές διαφορών άρχισαν να γίνονται ακόμη πιο περιεκτικές από το χρώμα των ρούχων. Εκείνη την εποχή, τα δωμάτια των αγοριών δεν ήταν μόνο διακοσμημένα σε μπλε, αλλά άρχισαν να εμφανίζονται αρκουδάκια που κρατούσαν μπάλες ποδοσφαίρου.

Ένας από τους κύριους λόγους αυτής της άφιξης και αυτής της αλλαγής στις κοινωνικές συμβάσεις σχετικά με τα μωρά ήταν η εξέλιξη του προγεννητικού ελέγχου και η ικανότητα ανακάλυψης του φύλου πριν από τη γέννηση. Με αυτόν τον τρόπο, οι γονείς άρχισαν να αγοράζω πράγματα για τα μελλοντικά μωρά τους και η αγορά έχει μάθει να το εκμεταλλεύεται αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Εξάλλου, όσο πιο εξατομικευμένη είναι αυτή η αγορά, τόσο περισσότερα θα ξοδέψουν, σωστά; Και αν κατά τύχη έκαναν άλλο παιδί, θα έπρεπε να το ξοδέψουν ξανά από την αρχή, ειδικά αν το φύλο ήταν διαφορετικό.

Ακόμη και οι μητέρες που μεγάλωσαν πριν από τη δεκαετία του 80 κατέληξαν να ακολουθούν αυτό το είδος κατανάλωσης. Παρά το γεγονός ότι μεγάλωσαν σε μια κουλτούρα που ήταν ουδέτερη ως προς το φύλο ή ακόμη και υπαγόρευε διαφορετικές αξίες, απλώς αποδέχτηκαν ότι οι κόρες τους θα μπορούσαν να είναι δυνατές και ανεξάρτητες, αλλά και πάλι «θηλυκές», και ως εκ τούτου το ροζ.

Και ποιος είναι ο αντίκτυπος στα παιδιά;

Αυτή η αλλαγή στην κοινωνική σύμβαση καταλήγει επίσης να έχει αντίκτυπο στα ίδια τα παιδιά και στον τρόπο που βλέπουν όλη αυτή την κατάσταση. Σύμφωνα με τους ειδικούς, τα παιδιά δεν γνωρίζουν το φύλο τους μέχρι να είναι μεταξύ τους 3 ή 4 χρόνια, δηλαδή μέχρι αυτή την ηλικία δεν τους έχει μεγάλη σημασία αν είναι κορίτσια ή αγόρια. Και, μόνο μέχρι περίπου 6 ή 7 ετών καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι οριστικό.

Όμως στις μέρες μας δέχονται διαφημίσεις και φράσεις όπως π.χ Υπουργός Νταμάρες, που καταλήγουν να επιβάλλουν αυτές τις συμβάσεις στο κεφάλι τους. Και γι' αυτό αρχίζουν να πιστεύουν, για παράδειγμα, ότι αυτό που κάνει κάποιον θηλυκό είναι να έχει μακριά μαλλιά και να φορά ένα φόρεμα. Και αυτό καταλήγει να γίνει μια νέα και περιττή σύγκρουση όταν ένα από αυτά τα παιδιά απλά δεν αισθάνεται άνετα με αυτό που τους επιβάλλεται. Πρέπει οι γονείς να αφήνουν τα παιδιά τους να εκφράζονται ελεύθερα ή πρέπει να τα κλειδώνουν σε αυτό που η κοινωνία τα κάνει να πιστεύουν ότι είναι σωστό;

Η δυστυχία του υπουργού Νταμάρες

Όπως μπορείτε να δείτε, υπάρχουν αρκετές ιστορικές και πολιτιστικές αποδείξεις που δείχνουν πόσο πολύ η φράση «Τα αγόρια φοράνε μπλε και τα κορίτσια ροζ» είναι απλώς μια ξεπερασμένη κληρονομιά. Αυτή η γνώση είναι πιο προσιτή στις μέρες μας και οι άνθρωποι συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο πόσο πολύ χρειάζονται για να «σπάσουν» ορισμένες κοινωνικές συμβάσεις.

Η απήχηση της ποινής του υπουργού και η ταραχή που προκάλεσε είναι ζωντανή απόδειξη. Πολλοί από εμάς τώρα έχουμε τη διορατικότητα να αξιολογούμε καλύτερα θέματα όπως αυτό και τα παιδιά μας είναι ευγνώμονες.

Εσύ είσαι? Πώς σας φάνηκε το σχόλιο του Υπουργού; Αφήστε τη γνώμη σας στα παρακάτω πεδία.