ΚΡΙΤΙΚΗ: Black Panther Wakanda Forever, μια βουτιά στις πολιτικές συγκρούσεις

Την Τρίτη (8) το Press Booth για τη νέα ταινία της Marvel Studios, «Black Panther Wakanda Forever» πραγματοποιήθηκε στο JK Iguatemi Mall στο Σάο Πάολο, ήμουν παρών εκπροσωπώντας τη Showmetech και μπόρεσα να δω την ταινία από πρώτο χέρι για να πω την εμπειρία για εσύόχι σπόιλερ).

Η εκδήλωση είχε την ένδοξη παρουσία επηρεαστών της κουλτούρας Geek και ανταποκριτών από τις πιο ποικίλες πύλες ειδήσεων και, μετά τη συνεδρία, είχαμε μια παραγωγική συνομιλία με τον Βραζιλιάνο συγγραφέα και ακτιβιστή του κινήματος των μαύρων Τζαμίλα Ριμπέιρο και με τον Αμερικανό κινηματογραφιστή και δημοσιογράφο David Wilson.

Θέλετε να μάθετε περισσότερα για την ταινία που ανοίγει στις 10 Νοεμβρίου στους κινηματογράφους; Ετοιμάσαμε μια πλήρη κριτική χωρίς spoilers για εσάς.

Σύνοψη

Σε σκηνοθεσία Ryan Coogler και παραγωγή Kevin Feige, μεταφερόμαστε σε μια Wakanda σε πένθος μετά το θάνατο του βασιλιά και προστάτη της T'Challa (Chadwick Boseman). Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τη βασίλισσα Ramonda (Angela Bassett) και την κόρη της Shuri (Letitia Wright), που αντιμετωπίζουν τα διλήμματα ενός εύθραυστου έθνους που δυσκολεύεται να ξεκινήσει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία του ενώ πρέπει να αντιμετωπίσει διεθνείς και πολιτικές πιέσεις για την έκθεση την πολύτιμη τεχνολογία και τα πλούτη του στον κόσμο. Ανάμεσα σε τόσες συγκρούσεις, εμφανίζεται ο Namor (Tenoch Huerta), βασιλιάς ενός μυστηριώδους πολιτισμού που ζει κάτω από το νερό.

Διλήμματα

Μαύρος Πάνθηρας 2Το , όπως έχει ονομαστεί, κουβαλά μαζί του σύνθετα ζητήματα και ίσως λίγο πιο βαθιά από την πρώτη ταινία. Το πρόβλημα του ρατσισμού και της εκπροσώπησης εδώ παραμένει ισχυρότερο και το σενάριο μας κάνει να βυθιζόμαστε σε μια σοβαρή και κάπως σκοτεινή ιστορία – μια αλλαγή που παρατηρήθηκε ακόμη και σε προηγούμενες εκδόσεις της Marvel. Δεν μιλάμε πλέον μόνο για διαφορετικότητα, μιλάμε για πολιτική, σφαγή πολιτισμών και κυρίως καταγωγή. Είναι μια ιστορία που όχι μόνο αγγίζει την πληγή, αλλά οδηγεί έναν πάσσαλο αρκετά βαθιά για να γίνει αισθητός ο πόνος.

Ευρωκεντρισμός και αποικισμός

Τι θα συνέβαινε εάν μια τρίτη χώρα που βρίσκεται σε μια περιθωριοποιημένη περιοχή αποδεικνυόταν εξίσου ισχυρή ή πιο ισχυρή από τα ευρωπαϊκά έθνη και τις ΗΠΑ; Είναι ο κόσμος έτοιμος για αυτήν την αλλαγή στις προοπτικές εξουσίας; Η πλοκή κάνει έναν ενδιαφέροντα παραλληλισμό με ζητήματα που ήδη αντιμετωπίζουμε στον πραγματικό κόσμο: ευρωκεντρισμό, πολιτική δολιοφθορά και, φυσικά, μια Ηνωμένες Πολιτείες πρόθυμες να ανακατευτούν στις εθνικές υποθέσεις των ξένων χωρών.

Θλίψη

Ο θάνατος του Chadwick Boseman τον Αύγουστο του 2020 έθεσε πολλά ερωτήματα που έθεσαν υπό έλεγχο τη μοίρα του ήρωα και της Wakanda στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Οι σεναριογράφοι το γνώριζαν πολύ καλά και έπρεπε να δουλέψουν τα γαϊδούρια τους για να δώσουν ένα αξιοπρεπές τέλος στο κεφάλαιο που ξεκίνησε με τον T'Challa και να ξεκινήσει το επόμενο. Σε αυτό το σημείο, η ταινία δεν σέβεται μόνο την κληρονομιά που άφησε ο ηθοποιός, είναι επίσης έξυπνο να εισάγει μια ρεαλιστική αφήγηση για τα στάδια της θλίψης.

Όλοι οι χαρακτήρες υποφέρουν με τον δικό τους τρόπο και είναι ξεκάθαρο στην οθόνη πόσο ρεαλιστικό και λεπτό είναι το συναίσθημα. σταδιακά καταλαβαίνουμε πώς ράβεται αυτή η τρύπα σε όλη την αφήγηση μέχρι το τέλος της.

Ανάπτυξη χαρακτήρα

Η πρώτη ταινία, φυσικά, επικεντρώνεται στον T'Challa — σε τελική ανάλυση, είναι η ταινία εισαγωγής του ήρωα — και παρόλο που είμαστε ενθουσιασμένοι με το έθνος Wakandan και όλους τους ανθρώπους του, γνωρίζουμε ελάχιστα για την καθημερινή τους ζωή και εμείς έχουν ένα πανόραμα επιφανειακό της κουλτούρας τους, αρκεί να μας δώσει μια καλή βύθιση.

Η δεύτερη ταινία αποφασίζει να επικεντρωθεί στους κατοίκους και σε καθένα από τα προβλήματά τους, στα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις τους, όλα εξερευνημένα, καθώς και στις κοσμοθεωρίες και τις ιδιαιτερότητές τους, τελικά, είναι όλοι Wakandan, αλλά δεν είναι όλοι οι Wakandan το ίδιο.

ήρωες και κακούς

Εδώ έρχεται μια ερώτηση που μπορεί να είναι κάπως διφορούμενη ανάλογα με το ποιος την παρακολουθεί, αφού η Wakanda Forever μας παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα ποικιλία κακών, που μπορεί να είναι άνθρωποι, άλλα έθνη, ακόμη και συναισθήματα. Κάποια στιγμή είναι απαραίτητο να διαλέξετε μια πλευρά, αλλά ίσως το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος δεν είναι τόσο εύκολο να οριστούν, και μπορεί να μην είναι καν αυτός ο στόχος. Είναι αδιαμφισβήτητο, ωστόσο, ότι οι πρωταγωνιστές πρέπει να πολεμήσουν ένα κοινό κακό, έναν άμεσο κίνδυνο που ίσως τους πάρει λίγο χρόνο για να καταλάβουν πού βρίσκεται και εκεί γίνεται πραγματικά ενδιαφέρον.

Αναφορές σε κόμικς

Έχουμε τη λαμπρή παρουσία του χαρακτήρα Namor (Tenoch Huerta), ο οποίος εμφανίστηκε στα κόμικ της Marvel ακόμη και πριν εμφανιστεί ο Aquaman στο DC Comics. Είναι ο βασιλιάς της Ατλαντίδας και συχνά θεωρείται ως ένας παρεξηγημένος, ουδέτερος χαρακτήρας που δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός. Στα κόμικς ήταν ήδη σύμμαχος του Captain America, αλλά είναι ανταγωνιστής του Black Panther, μια εξαιρετική επιλογή για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη.

Το υποβρύχιο βασίλειο της Ατλαντίδας κατοικείται από έναν μπλε λαό παρόμοιο με τον άνθρωπο, ικανό να επικοινωνεί μέσα και έξω από το νερό και να διαθέτει υπεράνθρωπη δύναμη. Namor σημαίνει «εκδικητικός γιος» στην Ατλαντική γλώσσα, αλλά στο MCU άλλαξαν την προέλευση του ονόματος σε «χωρίς εραστή».

Ο Namor είναι ένας μεταλλαγμένος με φτερά στους αστραγάλους του, δύναμη και εξαιρετικό θεραπευτικό παράγοντα, κάτι που κάνει τους θαυμαστές - συμπεριλαμβανομένου και εμένα - πολύ ενθουσιασμένοι, αναζωπυρώνοντας την ελπίδα για ένα ακόμη έπος των X-Men που θα έρθει.

Namor εναντίον Black Panther

Στα κόμικς, οι χαρακτήρες τρέφουν μια αντιπαλότητα που με τον καιρό μεγάλωνε και εντάθηκε. Η έχθρα γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του έπος Avengers vs. X Men, σε αυτό, ο Namor και άλλοι μεταλλαγμένοι κυριεύονται από τη δύναμη του Phoenix και κυνηγούν τους Avengers, που αποφασίζουν να κρυφτούν στη Wakanda. Ο πρίγκιπας της Ατλαντίδας επιτίθεται στην αφρικανική χώρα και την πλημμυρίζει ολοσχερώς, από εκεί ξεκινά ένας αγώνας εκδίκησης μεταξύ των δύο όπου ο ένας επιτίθεται στην πατρίδα του άλλου.

Ο T'Challa, ωστόσο, ήταν πάντα πιο ήπιος και διπλωματικός, αλλά τα πράγματα με την πριγκίπισσα Shuri ήταν διαφορετικά. Όταν παίρνει τον μανδύα του Πάνθηρα, αρχίζει να επενδύει σε πιο σοβαρές επιθέσεις, προωθώντας μια σφαγή στην Ατλαντίδα σε μια από τις ιστορίες.

Στις κινηματογραφικές οθόνες, τα πράγματα δεν ήταν διαφορετικά: η σύγκρουση μεταξύ της Wakanda και της Ατλαντίδας κόβει την ανάσα, δύο αρχαίων εθνών με ζητήματα προς επίλυση.

καλές εκπλήξεις

Είναι μια ιστορία γεμάτη ανατροπές και συνεχή ένταση, δεν είναι γνωστό ποια κατεύθυνση θα πάρει μέχρι να φτάσει στο τέλος, τα κλισέ αποφεύγονται συνεχώς και ακόμη και τα προφανή σημεία είναι πολύ ευχάριστα.

Ετυμηγορία

Σημειώστε ότι δεν ανέφερα τίποτα για τον πολυαναμενόμενο διάδοχο του Black Panther, η αλήθεια είναι ότι μακράν αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό σημείο της ταινίας, υπάρχουν τόσα πολλά που πρέπει να προσέξετε, τόσα πολλά συναισθήματα που παραδίδονται στον θεατής ότι το σενάριο θα ήταν ανόητο να ανησυχεί και να βρει έναν «αντικαταστάτη» όλη την ώρα. Μερικές φορές το ξεχνάς κιόλας.

Είναι δύο ώρες και σαράντα δύο λεπτά συναρπαστικά από την αρχή μέχρι το τέλος, δεν αρρωσταίνεις, δεν κουράζεσαι και νιώθεις βυθισμένος σε μια βαθιά αφήγηση γεμάτη στρώσεις. Η Marvel είναι αποφασισμένη να μπει σε αυτή τη νέα φάση με τα πάντα και να είναι προετοιμασμένη για μια δραστική αλλαγή.

Η πλοκή στην αρχή είναι ανησυχητική λόγω του αριθμού των προβλημάτων που εμφανίζονται στο πρώτο μισάωρο της ταινίας, αλλά, στο τέλος, έχετε μια κλειστή πλοκή χωρίς χαλαρά άκρα. Οι χαρακτήρες μερικές φορές παίρνουν αμφισβητήσιμες στάσεις, νιώθουν θυμό και διαφωνούν συνεχώς, αλλά είναι μια απαραίτητη πτυχή που δεν γίνεται κουραστική. Ένα άλλο σημείο που πρέπει να τονίσουμε είναι το αίσθημα ευγνωμοσύνης που αποπνέει η ταινία για τη φιγούρα του αγαπημένου μας T'Challa και του αξέχαστου διερμηνέα του Chadwick Boseman, είναι ένα όμορφο αφιέρωμα ακόμα και στις λιγότερο σημαντικές λεπτομέρειες: είναι εκεί, με παρουσία και ψυχή και νιώθεις τη θετική ενέργεια όλη την ώρα, δεν μπορείς παρά να συγκινηθείς.

Είναι μακράν, κατά τη γνώμη μου, η πιο βαθιά, ολοκληρωμένη και σαγηνευτική ταινία της Φάσης 4 του Marvel και ειλικρινά, δεν μπορώ να βρω αν υπάρχει κάποιο σημείο που να μην έχω χτυπηθεί με θετικό τρόπο, απλώς μια προειδοποίηση για να προετοιμάσω την καρδιά σου και να πάρεις ένα μαντήλι μαζί σου όταν παρακολουθείς.

Γεια σου Marvete! Φροντίστε να ελέγξετε και άλλα νέα για τους αγαπημένους σας ήρωες και κακούς και πες μου τις προσδοκίες σου για την ταινία.